Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
अदर्शनमसंस्पर्शस्तथासम्भाषणं सदा । यस्य भूतै: सह मुने स श्रेयो विन्दते परम्,मुने! जिसकी किसी प्राणीकी ओर दृष्टि नहीं जाती, जो किसीका स्पर्श तथा किसीसे बातचीत नहीं करता, वह परम कल्याणको प्राप्त होता है
adarśanam asaṁsparśas tathā asaṁbhāṣaṇaṁ sadā | yasya bhūtaiḥ saha mune sa śreyo vindate param ||
نارد نے کہا—اے مُنی! جس کے لیے جانداروں کے ساتھ ہمیشہ بےتعلقی ہو—ن وہ ان کی طرف نظر کرے، ن چھوئے، ن گفتگو کرے—وہ اعلیٰ ترین خیر (پرم شریہ) کو پا لیتا ہے۔
नारद उवाच
The verse praises radical restraint: by withdrawing the senses and speech from social entanglement—no looking, touching, or talking with beings—a renunciant protects inner calm and moves toward the highest śreyas (supreme welfare), i.e., spiritual liberation.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and liberation, Nārada addresses a sage and states an ascetic rule of conduct: sustained non-interaction with living beings is presented as a means to attain the highest good.