Shloka 213
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहित: । तदनन्तर महातेजस्वी अरणिसम्भूत शुक वह दिव्य जन्म पाकर ब्रह्मचर्यकी दीक्षा ले वहीं रहने लगे। वे बड़े बुद्धिमान, व्रतपालक तथा चित्तको एकाग्र रखनेवाले थे
tatraivovāsa medhāvī vratacārī samāhitaḥ | tad-anantaraṃ mahātejasvī araṇi-sambhūtaḥ śukaḥ saḥ divya-janma prāpya brahmacarya-dīkṣāṃ lebhe tatraiva nyavasat | sa buddhimān vratapālakaś ca cittaikāgrya-parāyaṇaḥ āsīt |
وہیں وہ دانا رشی نذر و ریاضت میں ثابت قدم اور یکسو دل ہو کر مقیم رہا۔ اس کے بعد ارنی (آگ جلانے کی لکڑیوں) سے پیدا ہونے والے نہایت درخشاں شُک نے الٰہی جنم پا کر برہماچریہ کی دِکشا قبول کی اور اسی مقام پر رہنے لگا۔ وہ نہایت ذہین، عہد و ریاضت کا پابند اور یک نقطہ یکسوئی میں منہمک تھا۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage upholds brahmacarya, vow-observance, and mental collectedness as foundations of spiritual excellence: true radiance comes from disciplined conduct and one-pointed concentration rather than from external power.
Bhishma describes Shuka’s extraordinary origin (linked with the araṇi fire-sticks) and then narrates how Shuka takes brahmacarya initiation and remains living there as a disciplined ascetic—wise, steadfast in vows, and focused in mind.