Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
कामार्त नारदं क्रुद्ध/ शशापैनं ततो भृशम् | परंतु पर्वतने अपनी तपस्या और नारदजीकी चेष्टाओंसे जान लिया कि नारद कामवेदनासे पीड़ित हैं; फिर तो उन्होंने अत्यन्त कुपित हो उन्हें शाप देते हुए कहा --
kāmārtaḥ nāradaṃ kruddhaḥ śaśāpa enaṃ tato bhṛśam | parantu parvatena svāṃ tapasyāṃ ca nāradasya ceṣṭāś ca jñātvā, nāradaḥ kāmavedanāyāḥ pīḍita iti niścitya, sa tu atīva kupitaḥ san śāpaṃ dadau—
کامی خواہش سے مغلوب اور غضبناک ہو کر نارَد جی نے اس پر نہایت سخت شاپ دے دیا۔ مگر پَروَت نے اپنی تپسیا کے بَل سے اور نارَد جی کی چال ڈھال دیکھ کر جان لیا کہ نارَد کام کی ویدنا سے مبتلا ہیں۔ تب وہ شدید غضب میں آ کر شاپ کے کلمات کہنے لگے۔
श्रीकृष्ण उवाच
The passage highlights the ethical danger of being ruled by kāma (desire) and krodha (anger): even spiritually eminent figures may commit harmful acts—like uttering harsh curses—when inner restraint fails. Tapas and discernment reveal hidden motives, but dharma requires mastery over reactive speech.
Nārada, distressed by desire and anger, issues a strong curse. Parvata, perceiving through his ascetic insight and by observing Nārada’s behavior that Nārada is suffering from passion, becomes extremely angry and responds by pronouncing a curse—escalating the conflict driven by emotion.