Shloka 4
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
ततः कदाचिद् रामस्तु चरन्नाश्रममन्तिकात् । कर्णेन सहितो धीमानुपवासेन कर्शित:,तत्पश्चात् एक समय बुद्धिमान् परशुरामजी कर्णके साथ अपने आश्रमके निकट ही घूम रहे थे। उपवास करनेके कारण उनका शरीर दुर्बल हो गया था। कर्णके ऊपर उनका पूरा विश्वास होनेके कारण उसके प्रति सौहार्द हो गया था। वे मन-ही-मन थकावटका अनुभव करते थे, इसलिये गुरुवर जमदग्निनन्दन परशुरामजी कर्णकी गोदमें सिर रखकर सो गये
tataḥ kadācid rāmas tu carann āśramam antikāt | karṇena sahito dhīmān upavāsena karśitaḥ ||
پھر ایک موقع پر جمدگنی کے فرزند دانا رام (پرشورام) کرن کے ساتھ آشرم کے قریب ٹہل رہے تھے۔ روزے کے سبب وہ کمزور ہو گئے تھے اور تھکن محسوس کر رہے تھے۔
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the sanctity of trust within the guru–disciple relationship: when a teacher places confidence in a student, the student’s conduct becomes ethically weighty, and later breaches of truth or duty can yield serious consequences.
Nārada describes Paraśurāma walking near his hermitage with Karṇa. Because Paraśurāma is weakened by fasting and feels tired, he affectionately trusts Karṇa and rests his head on Karṇa’s lap, falling asleep—setting the stage for the subsequent incident traditionally associated with Karṇa’s ordeal and its aftermath.