Shloka 11
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
ततस्तु यज्ञे सावित्री साक्षात् त॑ संन्यमन्त्रयत् । निमन्त्रयन्ती प्रत्युक्ता न हन््यां सहवासिनम्,तदनन्तर उस यज्ञमें साक्षात् सावित्रीने पधारकर उस ब्राह्मणको मृगकी आहुति देनेकी सलाह दी। ब्राह्मणने यह कहकर कि मैं अपने सहवासी मृगका वध नहीं कर सकता, सावित्रीकी आज्ञा माननेसे इनकार कर दी
tatastu yajñe sāvitrī sākṣāt taṁ saṁnyamantrayata | nimantrayantī pratyuktā na hanyāṁ sahavāsinam ||
پھر اس یَجْن میں ساکشات ساوِتری خود ظاہر ہوئیں اور انہوں نے اسے براہِ راست اس کام کی طرف آمادہ کیا۔ مگر جب انہوں نے بلا کر حکم دیا تو برہمن نے جواب دیا—“میں اپنے ہم نشین ہرن کو قتل نہیں کروں گا۔”
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic tension between ritual instruction and moral restraint: even when a sacred authority urges an act within a sacrificial setting, the brāhmaṇa upholds ahimsa and fidelity to a dependent companion, implying that conscience and non-violence can override ritual demands.
During a sacrifice, Sāvitrī appears and counsels the brāhmaṇa to offer a deer as an oblation. The brāhmaṇa responds that he cannot kill the deer that lives with him, and therefore refuses her instruction.