Shloka 18
Śaṅkha–Likhita Upākhyāna: Daṇḍa, Confession, and the Purification of Kingship (शङ्ख-लिखितोपाख्यानम्)
व्यवहारेषु धर्मेषु योक्तव्याश्व॒ बहुशुता: । (प्रमाणज्ञा महीपाल न्यायशास्त्रावलम्बिन: । वेदार्थतत्त्वविद् राज॑स्तर्कशास्त्रबहुश्रुता: ।। मन्त्रे च व्यवहारे च नियोक्तव्या विजानता । 'जो बहुज्ञ विद्वान् हों, उन्हींको धर्म तथा शासन-कार्योंमें लगाना चाहिये। भूपाल! जो प्रमाणोंके ज्ञाता, न्यायशास्त्रका अवलम्बन करनेवाले, वेदोंके तत्त्वज्ञ तथा तर्कशास्त्रके बहुश्रुत विद्वान् हों, उन्हींको विज्ञ पुरुष मन्त्रणा तथा शासन-कार्यमें लगाये ।। तर्कशास्त्रकृता बुद्धिर्धर्मशास्त्रकृता च या ।। दण्डनीतिकृता चैव त्रैलोक्यमपि साधयेत् | “तर्कशास्त्र, धर्मशास्त्र तथा दण्डनीतिसे प्रभावित हुई बुद्धि तीनों लोकोंकी भी सिद्धि कर सकती है ।। नियोज्या वेदतत्त्वज्ञा यज्ञकर्मसु पार्थिव ।। वेदज्ञा ये च शास्त्रज्ञास्ते च राजन् सुबुद्धय: । “राजन! भूपाल! जो वेदोंके तत्त्वज्ञ, वेदज्ञ, शास्त्रज्ञ तथा उत्तम बुद्धिसे सम्पन्न हों, उन्हें यज्ञकर्मोमें नियुक्त करना चाहिये ।। आन्वीक्षिकीत्रयीवार्तादण्डनीतिषु पारगा: । ते तु सर्वत्र योक्तव्यास्ते च बुद्धे:ः परं गता: ।।) गुणयुक्तेडपि नैकस्मिन् विश्वसेत विचक्षण:,“आन्वीक्षिकी (वेदान्त), वेदत्रयी, वार्ता तथा दण्डनीतिके जो पारंगत दिद्दान हों, उन्हें सभी कार्योमें नियुक्त करना चाहिये; क्योंकि वे बुद्धिकी पराकाष्ठाको पहुँचे हुए होते हैं। एक व्यक्ति कितना ही गुणवान् क्यों न हो, विद्वान् पुरुषको उसपर विश्वास नहीं करना चाहिये
vyavahāreṣu dharmeṣu yoktavyāś ca bahuśrutāḥ | pramāṇajñā mahīpāla nyāyaśāstrāvalambinaḥ | vedārthatattvavido rājas tarkaśāstrabahuśrutāḥ || mantre ca vyavahāre ca niyoktavyā vijānatā | guṇayukte 'pi naikasmin viśvaset vicakṣaṇaḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—دھرم اور قانون و معاملاتِ سلطنت میں بادشاہ کو انہی لوگوں کو مقرر کرنا چاہیے جو وسیع العلم ہوں—جو دلائل و اَدلّہ (پَرامان) کے شناسا ہوں، علمِ قضا و فقہِ سیاست (نِیائے شاستر) پر اعتماد رکھتے ہوں، وید کے حقیقی مفہوم کے عارف ہوں اور علمِ منطق میں خوب تربیت یافتہ ہوں۔ ایسے دانا اشخاص کو مشاورت اور انتظامِ حکومت—دونوں میں کام پر لگانا چاہیے۔ منطق، دھرم شاستر اور دَند نیتی سے سنواری ہوئی عقل تینوں لوکوں کی کامیابی بھی حاصل کر سکتی ہے۔ اے پارتھیو! جو وید کے تَتّو کے جاننے والے، وید کے عالم، شاستروں کے واقف اور نیک فہم ہوں، انہیں یَجْن کے اعمال میں مقرر کرنا چاہیے۔ جو آنوِیکشِکی، ویدترَیی، وَارتا اور دَند نیتی میں ماہر ہوں، وہ ہر کام کے لیے موزوں ہیں، کیونکہ وہ عقل کی انتہا کو پہنچے ہوتے ہیں۔ اور اگرچہ کوئی ایک شخص بہت سی خوبیوں سے آراستہ دکھائی دے، پھر بھی دانا آدمی کو اپنا پورا بھروسا صرف ایک ہی فرد پر نہیں رکھنا چاہیے۔
वैशम्पायन उवाच