Shloka 26
Āśrama-dharma and Brahmacarya: Śuka’s Inquiry on Karma and Tyāga (शुक-प्रश्नः कर्मत्यागविवेकश्च)
निमी राष्ट्र च वैदेहो जामदग्न्यो वसुन्धराम् । ब्राह्मणेभ्यो ददौ चापि गयश्नोर्वी सपत्तनाम्
nimī rāṣṭraś ca vaideho jāmadagnyo vasundharām | brāhmaṇebhyo dadau cāpi gayaś ca urvīṁ sapattanām ||
ویاس نے کہا—ویدیہ کے راجہ نِمی نے اپنا راج چھوڑ دیا؛ جمَدگنی کے پُتر پرشورام نے زمین ہی دان کر دی؛ اور راجہ گَیَہ نے بھی شہروں سمیت ساری دھرتی برہمنوں کو دان میں دے دی۔
व्यास उवाच
Educational Q&A
That the highest standard of royal dharma includes radical generosity and detachment: even sovereignty and land can be relinquished as offerings for dharma, especially in honoring worthy recipients such as Brāhmaṇas.
Vyāsa cites exemplary figures—Nimi, Paraśurāma, and Gaya—who are remembered for giving up or donating their realms/earth (with towns) to Brāhmaṇas, illustrating idealized models of dāna and renunciation.