Shloka 33
Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
धर्मो योनिर्मनुष्याणां देवानाममृतं दिवि । प्रेत्यभावे सुखं धर्माच्छश्वत्तैरुपभुज्यते,धर्म ही मनुष्योंकी योनि है। वही स्वर्गमें देवताओंका अमृत है। धर्मात्मा मनुष्य मरनेके पश्चात् धर्मके ही बलसे सदा सुख भोगते हैं
dharmo yonir manuṣyāṇāṁ devānām amṛtaṁ divi | pretyabhāve sukhaṁ dharmāc chaśvattair upabhujyate ||
بھیشم نے کہا—دھرم ہی انسانوں کی پیدائش و زندگی کی اصل بنیاد ہے، اور آسمان میں دیوتاؤں کے لیے وہی امرت، یعنی لافانیّت کا رس ہے۔ موت کے بعد نیکوکار لوگ دھرم ہی کی قوت سے ہمیشہ بھلائی اور آسودگی کا لطف اٹھاتے ہیں۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Dharma is presented as the fundamental source of human flourishing and as the very ‘nectar’ that sustains divine life; it also becomes the enduring cause of happiness after death for those who live righteously.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising Yudhishthira on the supremacy of dharma, emphasizing its power to generate well-being in this life and to secure lasting happiness beyond death.