Shloka 11
Adhyāya 115: On Restraint Under Verbal Provocation in the Assembly (सभायां आक्रोश-सहिष्णुता)
यस्यावाच्यं न लोके5स्ति नाकार्य चापि किंचन । वाचं तेन न संदध्याच्छुचि: संश्लिष्टकर्मणा,संसारमें जिसके लिये कुछ भी कह देना या कर डालना असम्भव नहीं है, ऐसे मनुष्यसे उस भले मनुष्यको बात भी नहीं करनी चाहिये जो अपने सत्कर्मके द्वारा विशुद्ध समझा जाता है
yasya avācyaṃ na loke 'sti na akāryaṃ cāpi kiṃcana | vācaṃ tena na sandadhyāc chuciḥ saṃśliṣṭa-karmāṇā ||
جس شخص کے لیے اس دنیا میں کچھ بھی ‘ناقابلِ گفت’ نہیں اور کچھ بھی ‘ناقابلِ عمل’ نہیں، اُس سے پاکیزہ آدمی—جو ثابت قدم نیک کردار سے پاک و معزز سمجھا جاتا ہے—کو بات تک نہیں کرنی چاہیے۔
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A person who recognizes no limits on what may be said or done is ethically dangerous; the virtuous should avoid even verbal association with such a person, protecting their own purity and moral clarity.
In Shanti Parva’s instruction on dharma and conduct, Bhishma advises standards for association: the righteous should distance themselves from shameless individuals whose speech and actions have no restraint.