Shloka 65
Gadāyuddhe Kṛṣṇopadeśaḥ (Kṛṣṇa’s Counsel in the Mace-Duel) — Śalya-parva 57
ततः प्रणेदुर्जहृषुश्च॒ पाण्डवा: समीक्ष्य पुत्र पतितं क्षितौ तव । ततः सुतस्ते प्रतिलभ्य चेतनां समुत्पपात द्विरदो यथा हृदात्,आपके पुत्रको पृथ्वीपर पड़ा देख पाण्डव हर्षमें भरकर सिंहनाद करने लगे। इतनेहीमें आपका पुत्र होशमें आ गया और सरोवरसे निकले हुए हाथीके समान उछलकर खड़ा हो गया
tataḥ praṇeduḥ jahṛṣuś ca pāṇḍavāḥ samīkṣya putraṃ patitaṃ kṣitau tava | tataḥ sutas te pratilabhya cetanāṃ samutpapāta dvirado yathā hrādāt ||
جب پاندَووں نے تمہارے بیٹے کو زمین پر گرا ہوا دیکھا تو وہ خوشی سے بھر کر بلند نعرے لگانے اور شیر کی طرح دھاڑنے لگے۔ اتنے ہی میں تمہارے بیٹے کو ہوش آ گیا اور وہ تالاب سے نکلتے ہوئے ہاتھی کی مانند اچھل کر پھر کھڑا ہو گیا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the instability of victory in war: even when one side believes the opponent has fallen, the situation can reverse instantly. Ethically, it underscores the relentless momentum of kṣatriya conflict—exultation and danger arise together, demanding steadiness rather than premature triumph.
Sañjaya reports that the Pāṇḍavas, seeing Dhṛtarāṣṭra’s son lying on the ground, shout in joy. Immediately afterward, the son regains consciousness and leaps up, compared to an elephant emerging from a lake—signaling a sudden return to strength and continuing the battle’s suspense.