Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
कैलासशू्ज्गसंकाशोौ श्वेतमाल्यानुलेपनौ । सोमो>प्यनुचरीौ प्रादान्मर्णिं सुमणिमेव च
vaiśampāyana uvāca | kailāsaśṛṅgasaṅkāśau śvetamālyānulepanau | somo 'py anucarīau prādān maṇiṃ sumaṇim eva ca | rudrair vasubhir ādityair aśvibhyāṃ ca vṛtaḥ prabhuḥ |
وَیشَمپایَن نے کہا—کَیلاش کی چوٹیوں کی مانند درخشاں، سفید ہاروں اور سفید لیپ سے آراستہ؛ اور سوما کی طرف سے بھی معزز—سوما نے بھی مَنی اور سُومَنی نام کے دو خادم اور ایک تابندہ گوہر نذر کیا۔ وہ مہاپربھو پھر رُدروں، وَسُوؤں، آدِتیوں اور دونوں اَشوِنی کُماروں سے گھِرا ہوا، دیوتاؤں کے پیش کردہ نذرانوں سے پوجا گیا اور اپنے تَیج سے جگمگا اٹھا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic order expressed through reverence: even powerful beings honor a greater presence by offerings and respectful attendance, suggesting that true greatness is acknowledged within a structured cosmic hierarchy rather than asserted through force alone.
A majestic divine figure—described as shining like Kailāsa and adorned in white garlands and unguents—is honored by Soma with attendants and a precious gem, while groups of gods (Rudras, Vasus, Ādityas, and the Aśvins) stand around him in a surrounding retinue.