Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
पिड़ाक्षा नीलकण्ठाश्न लम्बकर्णाक्ष भारत । वृकोदरनिभाश्चैव केचिदज्जनसंनिभा:
piḍākṣā nīlakaṇṭhāś ca lambakarṇākṣa bhārata | vṛkodaranibhāś caiva kecid añjanasannibhāḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا— اے بھرت نندن! بعض کی آنکھیں پِنگل بھوری تھیں، بعض کے گلے پر نیلا نشان تھا، اور بعض کے کان لمبے اور لٹکتے ہوئے تھے۔ بعض کا رنگ بھیڑیے کے پیٹ جیسا تھا، اور بعض سرمے کی مانند سیاہ تھے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse is primarily descriptive rather than prescriptive: it underscores how, in the chaos of war, beings are portrayed through striking physical markers, reminding the listener that outward forms can signal fear, otherness, or ominous atmosphere, without themselves constituting dharma.
Vaiśampāyana is narrating to Janamejaya a scene in which various figures are described by distinctive bodily features—eye color, throat marks, ear length, and complexion—heightening the vividness and foreboding tone of the war narrative in Śalya Parva.