Vasiṣṭhāpavāha: Sarasvatī’s Diversion and Viśvāmitra’s Curse (वसिष्ठापवाहः)
दृष्टवा तथावकीर्ण तु राष्ट्र स मनुजाधिप:
vaiśampāyana uvāca | dṛṣṭvā tathāvakīrṇaṃ tu rāṣṭraṃ sa manujādhipaḥ | krodhena mahatāviṣṭo dharmātmā vai pratāpavān ||
وَیشَمپایَن نے کہا: اے راجَن! جب اس مردِ حاکم نے اپنی سلطنت کو یوں ‘اَواکیِرن’—یعنی آفت و تباہی میں ڈوبی ہوئی—دیکھا تو وہ دل ہی دل میں سخت رنجیدہ ہوا اور گہری فکر میں ڈوب گیا۔ پھر اس نے برہمنوں کے ساتھ مل کر ملک کو اس بحران سے بچانے کی کوشش شروع کی—راج دھرم اور فرضِ حفاظت کو یاد رکھتے ہوئے۔
वैशम्पायन उवाच
Even a dharmic and capable ruler can be overtaken by krodha when the realm falls into disorder; the verse highlights the need to recognize anger as a destabilizing force that can threaten wise governance.
The narrator describes a king witnessing his kingdom in a state of ruin/confusion (avakīrṇa). In response, the king—though righteous and powerful—is overwhelmed by intense anger, setting the emotional and political tone for the ensuing events.