Shloka 55
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
प्राउ्जलिनि:श्वसन्तं च त॑ नरेन्द्र मुहुर्मुहु: । समाश्वासयत क्षत्ता वचसा मधुरेण च,उस समय बारंबार लंबी साँस खींचते हुए राजा धृतराष्ट्रको विदुरजीने हाथ जोड़कर अपनी मधुर वाणीद्वारा आश्वासन दिया
prauñjaliniḥśvasantaṃ ca taṃ narendra muhurmuhuḥ | samāśvāsayat kṣattā vacasā madhureṇa ca ||
اس وقت نریندر دھرتراشٹر بار بار گہری، بےقرار سانسیں لیتے اور ہاتھ جوڑے ہوئے تھے؛ کَشَتّا ودُر نے میٹھی اور نرم گفتار سے اسے بار بار تسلی دی۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
A wise attendant or counselor serves dharma by calming a ruler’s agitation through respectful demeanor and truthful, gentle speech; compassion and measured words are ethical instruments of governance.
Dhṛtarāṣṭra is repeatedly sighing in distress; Vidura, with folded hands, repeatedly reassures and consoles him using sweet, soothing words.