Shloka 24
शल्यपर्वणि प्रथमाध्यायः — Karṇa-vadha-anantaraṃ Śalya-niyogaḥ, Saṃjayasya Dhṛtarāṣṭra-nivedanam
तमेव चार्थ ध्यायन्तं कर्णस्य निधन प्रति । भरतश्रेष्ठ! वे निष्पाप नरेश अपनी पुत्रवधुओं, गान्धारी, विदुर तथा अन्य हितैषी सुहृदों एवं बन्धु-बान्धवोंद्वारा सब ओरसे घिरे हुए बैठे थे और कर्णके मारे जानेसे होनेवाले परिणामका चिन्तन कर रहे थे | २२-२३ $ ।। रुदन्नेवाब्रवीद् वाक््यं राजानं जनमेजय,जनमेजय! उस समय संजयने खिन्नचित्त होकर रोते हुए ही संदिग्ध वाणीमें कहा --“नरव्याप्र! भरतश्रेष्ठ! मैं संजय हूँ। आपको नमस्कार है
tam eva cārthaṁ dhyāyantaṁ karṇasya nidhana-prati | bharataśreṣṭha! te niṣpāpa nareśāḥ sva-putra-vadhūbhiḥ gāndhāryā vidureṇa tathā anyaiḥ hitaiṣibhiḥ suhṛdbhiḥ bandhu-bāndhavair api sarvataḥ parivṛtā upaviṣṭāḥ karṇasya māraṇāt bhaviṣyat-phalaṁ cintayantaḥ || rudann evābravīd vākyaṁ rājānaṁ janamejaya | janamejaya! tasmin kāle sañjayaḥ khinna-citto ruditvā iva sandigdha-vāṇyā idam uvāca— “naravyāghra! bharataśreṣṭha! ahaṁ sañjayaḥ; te namas te” ||
ویشَمپایَن نے کہا—اے بھرتوں میں برتر! وہ بےگناہ راجہ اپنی بہوؤں، گاندھاری، ودُر اور دیگر خیرخواہ دوستوں اور رشتہ داروں سے چاروں طرف گھرا بیٹھا تھا اور کرن کے مارے جانے کے بعد کے انجام پر غور کر رہا تھا۔ تب سنجے غم سے بوجھل دل کے ساتھ، گویا روتے روتے، تذبذب سے لرزتی آواز میں راجہ جنمیجَے سے بولا—“اے نر-ویاگھر! اے بھرت-شریشٹھ! میں سنجے ہوں۔ آپ کو نمسکار۔”
वैशम्पायन उवाच