Adhyāya 33: Antarvedī-Samāgama, Arghya-Nirṇaya, and Śiśupāla’s Objection
त॑ मुदाभिसमागम्य सत्कृत्य च यथाविधि । स पृष्टवा कुशलं चैव सुखासीनं युधिष्ठिर:
taṁ mudābhisamāgamya satkṛtya ca yathāvidhi | sa pṛṣṭvā kuśalaṁ caiva sukhāsīnaṁ yudhiṣṭhiraḥ, naraśreṣṭha janamejaya! rājā yudhiṣṭhira baṛe prasanna hokar unse mile | unakā vidhipūrvak svāgat-satkār karke kuśalamaṅgal pūchā aur jab ve sukhapūrvak baiṭh gaye, tab dhaumya, dvaipāyana ādi ṛtvijoṁ tathā bhīma, arjuna, nakula, sahadeva—cāroṁ bhāiyoṁ ke sāth nikaṭ jākar yudhiṣṭhira ne śrīkṛṣṇa se kahā
وَیشَمپایَن نے کہا— اے نرِشریشٹھ جنمیجَے! راجا یُدھِشٹھِر خوشی سے آگے بڑھ کر اُن سے ملا۔ اس نے دستور کے مطابق استقبال و تعظیم کی، خیریت دریافت کی؛ اور جب مہمان آرام سے نشست نشین ہو گیا، تو دھومیہ، دوَیپایَن وغیرہ رِتوِجوں اور اپنے بھائی بھیم، ارجن، نکُل، سہدیَو کے ساتھ قریب جا کر یُدھِشٹھِر نے شری کرشن سے کہا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse foregrounds dharma in social conduct: a ruler’s duty includes honoring guests properly (satkāra) and observing prescribed decorum (yathāvidhi). Ethical leadership is shown through respectful reception, inquiry into welfare, and seeking counsel in the presence of elders and priests.
Yudhiṣṭhira happily meets the arriving Kṛṣṇa, performs formal hospitality, asks about his well-being, and once Kṛṣṇa is seated comfortably, approaches him along with the royal priests (Dhaumya, Dvaipāyana, etc.) and his brothers, and begins to speak to Kṛṣṇa.