तथैव कृष्णश्न धनंजयश्न हृष्टो यमौ दश्मतुर्वारिजातौ । त॑ सोमकाः प्रेक्ष्य हतं शयानं सैन्यै: सार्थ सिंहनादान् प्रचक्रु:
tathaiva kṛṣṇaś ca dhanañjayaś ca hṛṣṭau yamau daśmatuḥ vārijātau | taṃ somakāḥ prekṣya hataṃ śayānaṃ sainyaiḥ sārtha siṃhanādān pracakruḥ ||
اسی طرح کرشن اور دھننجے (ارجن) خوش ہوئے، اور مادری کے جڑواں بیٹوں (نکُل اور سہدیَو) نے اپنے کنول جیسے ہاتھوں سے تالیاں بجائیں۔ اس دشمن کو مرا پڑا دیکھ کر سومکوں نے اپنی فوج کے ساتھ شیر کی دھاڑ جیسے نعرے بلند کیے۔
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, even righteous allies may feel joy at an enemy’s fall; yet the scene implicitly reminds the reader that such triumph arises within a tragic moral landscape where death is the price of victory.
After seeing a foe lying slain, Kṛṣṇa and Arjuna are pleased; Nakula and Sahadeva clap their lotus-like hands in delight; and the Somakas with their troops raise loud lion-like victory cries.