ततो ज्यां विनिधायान्यामभिमन्त्रय च पाण्डव: । शरैरवाकिरत् कर्ण दीप्यमानैरिवाहिभि:
tato jyāṁ vinidhāyānyām abhimantrya ca pāṇḍavaḥ | śarair avākirat karṇaṁ dīpyamānair ivāhibhiḥ ||
سنجے نے کہا—پھر پانڈوپتر ارجن نے دوسری ڈوری چڑھا کر اسے منتر سے ابھیمन्त्रت کیا اور جلتے ہوئے سانپوں کی مانند دہکتے تیروں کی بارش سے کرن کو ڈھانپ دیا۔
संजय उवाच
The verse highlights that martial power in the epic is ideally governed by discipline and sanctioned knowledge: Arjuna does not merely attack, he prepares his weapon properly and invokes mantra, suggesting responsibility and trained restraint even amid lethal conflict.
Sañjaya describes Arjuna re-stringing (or fitting an additional string) and empowering it with mantra, then unleashing a dense volley of blazing arrows that envelops Karṇa, intensifying the duel’s ferocity.