नरेश्वर! वह यह सोचकर कि “दुरात्मा अर्जुनके वैरका बदला लेनेके लिये यही सबसे अच्छा अवसर है” बाणका रूप धारण करके कर्णके तरकसमें घुस गया ।।
tato 'strasaṅghātasamākulaṃ tadā babhūva yuddhaṃ vitatāṃśujālam | tat karṇa-pārthau śarasaṅghavṛṣṭibhir nirantaraṃ cakratur ambaraṃ tadā ||
اے نریشور، اُس نے یہ سوچ کر کہ “ارجن سے دشمنی کا بدلہ لینے کے لیے یہی سب سے اچھا موقع ہے” تیر کی صورت اختیار کی اور کرن کے ترکش میں جا گھسا۔ پھر جنگ اسلحے کی گھنی بوچھاڑ سے بھر گئی، گویا چمکتی کرنوں کا جال پھیل گیا ہو۔ اُس وقت کرن اور پارتھ نے تیروں کی بےوقفہ بارش سے آسمان کو مسلسل کر دیا—ہوا بھی گویا تیروں کا اٹوٹ میدان بن گئی۔
संजय उवाच
The verse highlights how vengeance and rivalry can drive conflict into an unbroken, escalating exchange. Ethically, it points to the way personal animosity, when carried into a dharma-framed war, can still magnify suffering and intensity beyond necessity.
Sañjaya describes Karṇa and Arjuna engaging in a fierce duel. Their continuous volleys of arrows and missiles fill the sky so densely that the battlefield appears covered by a radiant web of weapon-flashes.