दृष्टवा तयोस्तं युधि सम्प्रहारं परस्परस्यान्तरमीक्षमाणयो: । घोरं तयोर्दु्विषहं रणे<न्यै- योधा: सर्वे विस्मयम भ्यगच्छन्
sañjaya uvāca | dṛṣṭvā tayos taṃ yudhi samprāhāraṃ parasparasyāntaram īkṣamāṇayoḥ | ghoraṃ tayor durviṣahaṃ raṇe 'nyair yodhāḥ sarve vismayam abhyagacchan ||
سنجے نے کہا—جنگ میں ان دونوں کی وہ باہمی ٹکر، اور ایک دوسرے کے رخنے (موقع) پر نظر رکھ کر ہونے والا وہ ہولناک ضرب و جوابِ ضرب—جو دوسرے کسی یودھا کے لیے ناقابلِ برداشت تھا—اسے دیکھ کر میدانِ جنگ میں کھڑے سبھی جنگجو حیرت میں ڈوب گئے۔
संजय उवाच
The verse highlights the extraordinary intensity of a duel: true martial excellence is shown not merely by force, but by alertness, timing, and the ability to find an opening—so much so that even seasoned warriors are left in awe.
Sañjaya describes two champions locked in fierce close combat, each searching for a momentary vulnerability in the other; the terrifying exchange of blows amazes all the warriors watching on the battlefield.