(असंयुक्ताश्न ते राजन् परिवृत्ता रणं प्रति । हया नागा रथाश्रैव नदन्तो<र्जुनमभ्ययु: ।।
sañjaya uvāca | asaṃyuktāś ca te rājan parivṛttā raṇaṃ prati | hayā nāgā rathāś caiva nadanto 'rjunam abhyayuḥ || rājann tadanantaraṃ pṛthak-pṛthag ye hastino 'śvāś ca rathāś ca punar yuddhasthalaṃ pratyāgatāḥ, arjunasya sammukhe garjantaḥ sthitāḥ | tatas try-aṅgeṇa mahatā balena bharatarṣabha | dṛṣṭvā parivṛtaṃ rājan bhīmasenaḥ kirīṭinam | nareśvara bharataśreṣṭha tadanantaraṃ dhanañjayasya rathaṃ prati mahāvegena dhāvata, tava kecid rathinaḥ prāṇabhiḥ śeṣāṃs tyaktvā ||
سنجے نے کہا—اے راجن! تمہارے وہ دستے جو بےترتیب ہو گئے تھے، پھر میدانِ جنگ کی طرف پلٹ آئے۔ گھوڑے، ہاتھی اور رتھ گرجتے ہوئے دوبارہ ارجن کے مقابل آ ڈٹے۔ پھر، اے بھرتوں کے سردار، جب مکلَّل (تاجدار) ارجن کو تین گونہ عظیم لشکر نے گھیر لیا، تو بھیم سین—اے انسانوں کے آقا—تمہارے بچ جانے والے چند رتھیوں کا پیچھا چھوڑ کر، محاصرہ توڑنے کے ارادے سے، بڑی تیزی کے ساتھ دھننجے کے رتھ کی طرف لپکا۔
संजय उवाच
In the midst of chaos, duty expresses itself as steadfast support of one’s ally: Bhīma prioritizes relieving Arjuna’s encirclement over pursuing lesser targets, showing strategic discernment joined to fraternal loyalty.
Dispersed Kaurava units regroup and charge back, with horses, elephants, and chariots roaring as they confront Arjuna. Seeing Arjuna hemmed in by a large three-armed force, Bhīma breaks off from chasing some surviving enemy chariot-warriors and rushes toward Arjuna’s chariot to help.