Shloka 2
कल्पतां मे रथो भूयो युज्यन्तां च हयोत्तमा: । आयुधानि च सर्वाणि सज्जन्तां मे महारथे,प्रयाहि शीघ्र॑ गोविन्द सूतपुत्रजिघांसया । “गोविन्द! अब मेरा रथ तैयार हो। उसमें पुनः उत्तम घोड़े जोते जायँ और मेरे उस विशाल रथमें सब प्रकारके अस्त्र-शस्त्र सजाकर रख दिये जायाँ। अअभ्वारोहियोंद्वारा सिखलाये और टहलाये गये घोड़े रथसम्बन्धी उपकरणोंसे सुसज्जित हो शीघ्र यहाँ आवें और आप सूतपुत्रके वधकी इच्छासे जल्दी ही यहाँसे प्रस्थान कीजिये”
sañjaya uvāca | kalpatāṃ me ratho bhūyo yujyantāṃ ca hayottamāḥ | āyudhāni ca sarvāṇi sajjantāṃ me mahārathe | prayāhi śīghraṃ govinda sūtaputra-jighāṃsayā ||
میرا رتھ پھر سے تیار کیا جائے؛ بہترین گھوڑے جوتے جائیں۔ میرے عظیم رتھ پر ہر طرح کے ہتھیار سجا کر رکھ دیے جائیں۔ اے گووند، سوت پتر کے قتل کے عزم کے ساتھ فوراً روانہ ہو۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intention (jighāṃsā—desire to kill) and preparedness (chariot, horses, weapons) shape moral and practical outcomes in war: action is not accidental but chosen, organized, and therefore ethically charged, even when framed as battlefield duty.
A commander issues urgent orders to ready the chariot, harness the best horses, and arrange all weapons, then urges Govinda (Kṛṣṇa) to depart quickly with the specific aim of killing the ‘sūtaputra’—an epithet that points to Karṇa.