रुदित्वा सुचिरं काल भ्रातरौ सुमहाद्युती । कृतशौचौ महाराज प्रीतिमन्तौ बभूवतु:,महाराज! वे दोनों महातेजस्वी भाई दीर्घकालतक रोते रहे। इससे उनके मनकी मैल धुल गयी और वे दोनों भाई परस्पर प्रेमसे भर गये
ruditvā suciraṁ kālaṁ bhrātarau sumahādyutī | kṛtaśaucau mahārāja prītimantau babhūvatuḥ ||
سنجے نے کہا— اے مہاراج، وہ دونوں نہایت درخشاں بھائی دیر تک روتے رہے۔ پھر گویا اندر کی کدورت دھل گئی، اور وہ دونوں ایک دوسرے کے لیے محبت سے بھر گئے۔
संजय उवाच
The verse highlights how honest grieving can cleanse the heart (kṛtaśauca) and open the way to renewed affection and reconciliation, even amid the harsh context of war.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that two brothers, after weeping for a long time, become inwardly purified and regain mutual love—signaling a softening of hostility and a return of familial feeling.