Shloka 13
दृष्टवा तु पतितं पद्भ्यां धर्मराजो युधिष्ठिर: । धनंजयममित्रघ्नं रुदन्तं भरतर्षभ,भरतश्रेष्ठ! धर्मराज युधिष्छिरने शत्रुसूदन, भाई धनंजयको अपने चरणोंपर गिरकर रोते देख बड़े स्नेहसे उठाकर हृदयसे लगा लिया। फिर वे भूपाल धर्मराज भी फूट-फूटकर रोने लगे
dṛṣṭvā tu patitaṃ padbhyāṃ dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ | dhanañjayam amitraghnaṃ rudantaṃ bharatarṣabha ||
سنجے نے کہا— جب دھرم راج یُدھشٹھِر نے دشمنوں کے قاتل دھننجے (ارجن) کو اپنے قدموں میں گرا ہوا اور روتا دیکھا تو انہوں نے گہری شفقت سے اسے اٹھایا اور سینے سے لگا لیا۔ پھر وہ دھرماتما بادشاہ خود بھی پھوٹ پھوٹ کر رو پڑا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid the harsh demands of kṣatriya warfare, dharma is not mere severity; it includes compassion and responsibility toward one’s own. Yudhiṣṭhira’s response shows that righteous leadership holds space for grief and tenderness, not only strategy and victory.
Arjuna, overwhelmed, falls at Yudhiṣṭhira’s feet and weeps. Yudhiṣṭhira lifts him up and embraces him, and then the normally composed Dharmarāja himself breaks down in tears—signaling the emotional cost of the battle and the deep bond between the brothers.