कृष्णोपदेशः, अर्जुनस्य क्षमा-याचनम्, कर्णवध-अनुज्ञा
Krishna’s Counsel, Arjuna’s Apology, and Authorization for Karṇa’s Slaying
तान् स सप्तशतान् नागान् सारोहायुधकेतनान् | भूमिष्ठो गदया जघ्ने वज्नेणेन्द्र इवाचलान्,जैसे इन्द्र अपने वज्जके द्वारा पर्वतोंपर आघात करते हैं, उसी प्रकार पृथ्वीपर खड़े हुए भीमसेनने सवारों, आयुधों और ध्वजाओंसहित उन सात सौ गजराजोंको गदासे ही मार डाला
tān sa saptśatān nāgān sārohāyudhaketanān | bhūmiṣṭho gadayā jaghne vajreṇendra ivācalān ||
تب زمین پر ثابت قدم کھڑے بھیمسین نے سواروں، ہتھیاروں اور جھنڈوں سمیت اُن سات سو گجراجوں کو گدا ہی سے مار ڈالا—جیسے اندر اپنے وَجر سے پہاڑوں پر ضرب لگاتا ہے۔
संजय उवाच
The verse highlights the ideal of kṣatriya-dharma in epic warfare: when a battle is joined for a dharmic cause, decisive strength and fearlessness are praised. The Indra-simile elevates Bhīma’s action as a divinely comparable force, while also reminding that power in war is measured by its capacity to break seemingly immovable obstacles.
Sañjaya reports that Bhīmasena, though on foot, uses his mace to destroy a massive elephant contingent—seven hundred war-elephants—along with their riders, weapons, and standards, likening the slaughter to Indra striking mountains with the thunderbolt.