Shloka 10
धर्मरहस्योपदेशः
Dharma-rahasya Instruction: Vows, Truth, and Non-injury
अन्तमद्य गमिष्यामि तस्य दुःखस्य पार्षत,“ट्रपदकुमार! इससे मुझे बड़ा दुःख हुआ है; अतः अब मैं उसका बदला लूँगा। आज रणभूमिमें अत्यन्त घोर संग्राम करके या तो मैं ही कर्णको मार डालूँगा या वही मेरा वध करेगा; यह मैं तुमसे सच्ची बात कहता हूँ
antam adya gamiṣyāmi tasya duḥkhasya pārṣata | “drupadakumāra! asyā me mahad duḥkham abhavat; ataḥ adya tasya pratikāraṃ kariṣye. adya raṇabhūmau atyanta-ghora-saṅgrāmaṃ kṛtvā vā aham eva karṇaṃ haniṣyāmi, sa vā māṃ vadhiṣyati—iti te satyaṃ bravīmi.”
“اے پارشت! آج میں اُس غم کا خاتمہ کر دوں گا۔ اے دروپد کے شہزادے! اس سے مجھے بڑا رنج ہوا ہے؛ اس لیے آج میں اس کا بدلہ لوں گا۔ میدانِ جنگ میں نہایت ہولناک لڑائی کر کے یا تو میں کرن کو مار ڈالوں گا یا وہ مجھے قتل کرے گا—یہ سچی بات میں تم سے کہتا ہوں۔”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ethic of facing consequences directly in battle and speaking truthfully about one’s resolve, while also showing how grief can harden into a vow of retaliation—an ethically charged moment where personal sorrow and martial duty converge.
A warrior (addressing Dhṛṣṭadyumna, ‘son of Pṛṣata’ and ‘prince of Drupada’) declares that the day will end his sorrow through a decisive duel: either he will kill Karṇa or be killed by him, and he asserts this as a truthful statement of intent.