युधिष्ठिरस्य धनंजय-प्रति गर्हा
Yudhiṣṭhira’s Reproach to Dhanaṃjaya
अभिद्रुत्य तु राधेय: पाण्डुपुत्रं युधिष्ठिरम्
abhidrutya tu rādheyaḥ pāṇḍuputraṃ yudhiṣṭhiram | śubhalakṣaṇasampannena gaurahastena tasya skandhaṃ spṛṣṭvā balād grahītuṃ cikīrṣur iva, ātmānaṃ pavitrayitum iva | tasminn eva kāle kuntīdevyai dattavacanaṃ tasya smṛtim ājagāma ||
سنجے نے کہا—رادھے کے بیٹے کرن نے پاندو کے بیٹے یُدھشٹھِر کا پیچھا کیا۔ اپنے گورے ہاتھ سے—جس پر بجلی، چھتری، انکُش، مچھلی، دھوج، کچھوا اور کنول وغیرہ کے مبارک نشان تھے—اس نے یُدھشٹھِر کے کندھے کو چھوا اور گویا اسی لمس سے اپنے آپ کو پاک کرنے کے لیے، اسے زور سے پکڑ لینے پر آمادہ ہوا؛ مگر اسی لمحے اسے رانی کُنتی کو دیا ہوا اپنا وعدہ یاد آ گیا۔
संजय उवाच
Even amid the fury of battle, moral restraint can arise from a prior vow: Karṇa’s remembered promise to Kuntī checks an impulse toward a decisive but ethically constrained act, showing how personal commitments and dharma can limit violence.
Karṇa closes in on Yudhiṣṭhira and physically touches his shoulder, appearing ready to seize him; at that critical instant he recalls the word he had given to Kuntī, which alters or restrains his immediate course of action.