Shloka 203
Adhyāya 41 — Kṛṣṇa’s Battlefield Briefing and the Renewal of the Great Engagement
क्रोधप्रदीप्तं त्वहितं महान्तं कुन्तीपुत्रं शमयिष्यामि भल्लै: । “तीखे दाढ़ोंवाले विषधर सर्पके समान दुर्धर्ष, अप्रमेय, अग्निके समान प्रभावशाली तथा क्रोधसे प्रज्वलित अपने महान् शत्रु कुन्तीपुत्र अर्जुनको मैं भल्लोंद्वारा शान्न्त कर दूँगा
krodhapradīptaṃ tv ahitaṃ mahāntaṃ kuntīputraṃ śamayīṣyāmi bhallaiḥ |
سنجے نے کہا— “غصّے سے بھڑکتا ہوا میرا وہ عظیم دشمن، کنتی پتر ارجن—میں اسے تیز بھلّا تیروں سے ‘پرسکون’ کر دوں گا۔ وہ تیز دانتوں والے زہریلے سانپ کی طرح ناقابلِ دسترس، بے اندازہ اور آگ کی مانند اثر رکھنے والا ہے؛ پھر بھی میں بھلّوں سے اسے دبا دوں گا۔”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger (krodha) can frame even ‘pacification’ as destruction: in wartime rhetoric, to ‘calm’ an enemy may mean to overpower or kill. Ethically, it points to the peril of wrath-driven intent, where duty and hostility merge into a resolve that normalizes violence.
Sañjaya reports a warrior’s declaration about Arjuna: seeing him as a mighty, anger-blazing adversary, the speaker vows to subdue him using bhalla-arrows. It is a battlefield boast/resolve within the Karṇa Parva’s escalating confrontations.