Shloka 127
Vāsudeva-Māhātmya: Duryodhana’s Inquiry and Bhīṣma’s Theological Account of Keśava
श्वरकड़्कशालावृकगृध्रकाकै: क्रव्यादसड्घैश्न तरक्षुभिश्न । उपेतकूलां ददृशुर्मनुष्या: क्रूरां महावैतरणीप्रकाशाम्,उसके दोनों किनारोंपर कुत्ते, कौवे, भेड़िये, गीध, कंक, तरक्षु- तथा अन्यान्य मांसभक्षी जन्तु निवास करते थे। उस भयानक नदीको लोगोंने महावैतरणीके समान देखा
sañjaya uvāca | śvarakaṅkaśālāvṛkagṛdhrakākaiḥ kravyādasaṅghaiś ca tarakṣubhiś ca | upetakūlāṃ dadṛśur manuṣyāḥ krūrāṃ mahāvaitaraṇīprakāśām ||
سنجے نے کہا—اس کے دونوں کناروں پر کتے، کوّے، بھیڑیے، گِدھ، کنک اور لکڑبگھے سمیت گوشت خور جانوروں کے غول آباد تھے۔ لوگوں نے اس سفّاک دریا کو مہاویتَرَنی کے مانند دیکھا۔
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses hell-river imagery (Vaitaraṇī) to underline the ethical degradation and karmic dread associated with mass violence: when adharma and slaughter dominate, the world itself seems to resemble a realm of punishment, crowded by scavengers drawn to death.
Sañjaya reports a terrifying sight: a river whose banks are lined with carrion-eating animals and birds—dogs, crows, wolves, vultures, kankas, hyenas—so dreadful that it appears like the great Vaitaraṇī, an infernal river in traditional imagination.