Shloka 14
Viśvarūpa-darśana (The Vision of the Universal Form) — महायोगेश्वरस्य विश्वरूपदर्शनम्
सततंः कीर्तयन्तो मां यतन्तश्नः दृढव्रता:+ । नमस्यन्तश्न मां भक््त्या नित्ययुक्ताईं उपासते,वे दृढ़ निश्चयवाले भक्तजन निरन्तर मेरे नाम और गुणोंका कीर्तन करते हुए तथा मेरी प्राप्तिके लिये यत्न करते हुए और मुझको बार-बार प्रणाम करते हुए सदा मेरे ध्यानमें युक्त होकर अनन्यप्रेमसे मेरी उपासना करते हैं?
satataṁ kīrtayanto māṁ yatantaś ca dṛḍha-vratāḥ | namasyantaś ca māṁ bhaktyā nitya-yuktā upāsate ||
پختہ عزم والے وہ بھکت مسلسل میرے نام اور صفات کا کیرتن کرتے ہیں؛ مجھے پانے کے لیے کوشاں رہتے ہیں؛ عقیدت سے بار بار مجھے نمسکار کرتے ہیں، اور نِتیہ یوگ میں جُڑے رہ کر غیر متزلزل محبت کے ساتھ میری عبادت کرتے ہیں۔
अजुन उवाच
Educational Q&A
True devotion is not occasional sentiment but sustained practice: constant remembrance and praise, sincere effort toward realization, humble reverence, and steady inner absorption—together forming a disciplined, unwavering bhakti.
In the midst of the Kurukṣetra setting, the discourse turns to the marks of devoted worshippers: Krishna describes how steadfast devotees relate to him—through continual glorification, effort, repeated salutations, and constant meditative engagement.