उत्तङ्कोपाख्यानम् — Maṇi-Kuṇḍala Retrieval and Entry into Nāgaloka
Chapter 57
सौदास उवाच पत्न्यास्ते मम विप्रर्षे उचिते मणिकुण्डले । वरयार्थ त्वमन्यं वै तं ते दास्यामि सुव्रत,सौदासने कहा--ब्रह्मर्ष! वे मणिमय कुण्डल तो मेरी रानीके ही योग्य हैं। सुव्रत! आप और कोई वस्तु माँगिये, उसे मैं आपको अवश्य दे दूँगा
Saudāsa uvāca: patnyās te mama viprarṣe ucite maṇikuṇḍale | varayārtha tvam anyaṁ vai taṁ te dāsyāmi suvrata ||
سوداس نے کہا— اے برہمرشی! وہ جواہردار کُنڈل تو میری ملکہ ہی کے لائق ہیں۔ اے نیک عہد والے! کچھ اور مانگو؛ وہ میں تمہیں ضرور دوں گا۔
सौदास उवाच
The verse highlights ethical discernment in generosity: a king should be willing to give, yet also protect what is properly owed to another—here, the queen’s rightful ornaments—while still honoring a worthy petitioner by offering an alternative gift.
A brahmarṣi has asked for jeweled earrings. Saudāsa replies that such earrings are appropriate for his wife and therefore should not be given away; he invites the sage to request something else, promising to grant it.