Shloka 14
Uttanka’s Guru-Śuśrūṣā and the Commission to Retrieve the Maṇikuṇḍalas (उत्तङ्क-गुरुशुश्रूषा तथा मणिकुण्डल-आदेशः)
तत: संहृत्य तत् तेज: प्रोवाचोत्तड़कमी श्वर:ः । एष्टव्ये सति चिन्त्यो5हमित्युक्त्वा द्वारकां ययौ,तब भगवानने अपने उस तेजोमय स्वरूपको समेटकर उत्तंक मुनिसे कहा--'मुने! जब आपको जलकी इच्छा हो, तब आप मेरा स्मरण कीजियेगा।' ऐसा कहकर वे द्वारका चले गये
tataḥ saṁhṛtya tat tejaḥ provācottadakam īśvaraḥ | eṣṭavye sati cintyo’ham ity uktvā dvārakāṁ yayau ||
پھر بھگوان نے اپنے اس نورانی ظہور کو سمیٹ کر اُتَّنک مُنی سے فرمایا— “اے مُنی! جب بھی تمہیں پانی کی خواہش ہو، مجھے یاد کرنا۔” یہ کہہ کر وہ دوارکا روانہ ہو گئے۔
उत्तडुक उवाच
Educational Q&A
Sincere remembrance of the divine (smaraṇa) is presented as an ethical and spiritual means of receiving timely aid for a legitimate need; the Lord assures availability through mindful recollection.
After revealing a radiant, powerful form, the Lord withdraws that splendor, instructs the sage Uttanka to remember him whenever he needs water, and then leaves for Dvārakā.