Shloka 10
Sāttvika-vṛtta-kathana (Brahmā on the Conduct of Sattva) — Chapter 38
एवंवृत्तास्तु ये केचिल्लोके5स्मिन् सत्त्वसंश्रया: | ब्राह्मणा ब्रह्म॒योनिस्थास्ते धीरा: साधुदर्शिन:,सकाम दान, यज्ञ, अध्ययन, व्रत, परिग्रह, धर्म और तप--ये सब व्यर्थ हैं--ऐसा समझकर जो उपर्युक्त बर्तावका पालन करते हुए इस जगत्में सत्यका आश्रय लेते हैं और वेदकी उत्पत्तिके स्थानभूत परब्रह्म परमात्मामें निष्ठा रखते हैं, वे ब्राह्मण ही धीर और साधुदर्शी माने गये हैं
evaṁvṛttās tu ye kecil loke 'smin sattvasaṁśrayāḥ | brāhmaṇā brahmayonisthās te dhīrāḥ sādhudarśinaḥ ||
وایو نے کہا—اس دنیا میں جو کچھ لوگ اسی طرح کی روش اختیار کرتے ہیں، سَتّو کی پناہ میں رہتے ہیں، اور برہمن ہو کر برہمی یَونی—یعنی پرَبْرہْم میں مضبوطی سے قائم رہتے ہیں، وہی دھیر اور سادھو درشی کہلاتے ہیں۔ یہ سمجھ کر کہ خواہش کے ساتھ کیا گیا دان، یَجْن، ادھیयन، ورت، پرِگرہ، (محض رواجی) دھرم اور تپسیا—سب بےثمر ہیں—وہ سَتْیَ اور برہمنِشٹھا پر قائم اعلیٰ آچارن کو اختیار کرتے ہیں۔
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
True wisdom is defined not by desire-driven religious acts, but by conduct rooted in truth (satya/sattva) and steady establishment in Brahman, the ultimate source of the Veda. Such persons are called dhīra (steadfast) and sādhudarśin (right-seeing).
Vāyudeva is instructing the listener about the marks of a genuinely wise Brahmin: one who follows a higher mode of life grounded in truth and Brahman-realization, rather than being motivated by craving for results from charity, sacrifice, study, vows, possessions, or austerities.