Shloka 24
Tilā-Dāna, Dīpa-Dāna, and Nitya-Jalapradāna
Yama–Brāhmaṇa Saṃvāda) | तिलदान-दीपदान-नित्यजलप्रदान (यम-ब्राह्मण संवाद
मूले मूलफल दत्त्वा ब्राह्मणेभ्य:ः समाहित: । पितृन् प्रीणयते चापि गतिमिष्टां च गच्छति,मूल नक्षत्रमें एकाग्रचित्त हो ब्राह्मणोंको मूल-फल दान करनेवाला मनुष्य पितरोंको तृप्त करता और अभीष्ट गतिको पाता है
Nārada uvāca | Mūle mūla-phalaṁ dattvā brāhmaṇebhyaḥ samāhitaḥ | Pitṝn prīṇayate cāpi gatim iṣṭāṁ ca gacchati ||
نارد نے کہا—مُولا نکشتر کے موقع پر یکسو ہو کر جو شخص برہمنوں کو جڑیں اور پھل دان کرتا ہے، وہ پِتروں کو بھی راضی کرتا ہے اور مطلوبہ گتی حاصل کرتا ہے۔
नारद उवाच
Educational Q&A
Focused charity (dāna) offered to worthy recipients (Brāhmaṇas), especially when aligned with an auspicious observance (here associated with Mūla), yields two linked fruits: it satisfies one’s ancestors (pitṛs) and supports one’s own attainment of a desired, auspicious destiny (iṣṭā gati).
Nārada is instructing about a specific dharmic observance: giving roots and fruits to Brāhmaṇas with a concentrated mind. He states the spiritual consequence of this act—ancestral gratification and the attainment of a wished-for spiritual course.