अन्नदान-प्रशंसा (Praise of the Gift of Food) | Annadāna-Praśaṃsā
कृतैरावस थेैरननित्य॑ संप्रेष्यै: सपरिच्छदै: । निमन्त्रयेथा: कौरव्य सर्वकामसुखावहै:
bhīṣma uvāca |
kṛtair āvasathair anitya-saṁpreṣyaiḥ sa-paricchadaiḥ |
nimantrayedāḥ kauravya sarva-kāma-sukhāvahaiḥ ||
بھیشم نے کہا—اے کوروَیہ (یُدھشٹھِر)! دوتوں کو بھیج کر اُن قابلِ تعظیم برہمن رشیوں کا سراغ لگاؤ—جو نہ دیوتاؤں سے کچھ چاہتے ہیں نہ انسانوں سے، جو ہمیشہ قناعت میں رہتے ہیں اور جو کچھ بے مانگے ملے اسی پر گزارا کرتے ہیں۔ انہیں پہلے سے تیار کیے ہوئے قیام گاہوں میں—ضروری سامان اور خادموں سمیت، جو ہر جائز آسائش دینے والی ہوں—دعوت دو۔ ان کا نِتّیہ سَتکار کرو؛ کیونکہ وہ اگر رنجیدہ کیے جائیں تو زہر بردار سانپ کی طرح ہولناک ہو جاتے ہیں—اس لیے احترام ہی کے ذریعے اپنی حفاظت کرو۔
भीष्म उवाच
A king safeguards his realm and his own welfare by honoring truly content, desireless brahmin sages with proper hospitality—lodging, attendants, and respectful daily reception. Neglecting or offending such persons is dangerous; reverence toward them is presented as a practical form of protection grounded in dharma.
In Bhishma’s post-war instruction to Yudhishthira (Anushasana Parva), he advises the king to locate worthy brahmins through messengers and invite them to stay, providing comfortable arrangements and continual honor, warning that distressed sages can become fearsome if wronged.