२६३ वेद्य:-कल्याणकी इच्छावालोंके द्वारा जानने योग्य
vedyaḥ—kalyāṇakī icchāvālaiḥ jñātavyaḥ; vaidyāḥ—sarva-vidyā-jñāḥ; sadāyogī—sadā yoge sthitaḥ; vīrahā—dharma-rakṣārthaṁ asura-yoddhān nihantā; mādhavaḥ—vidyāyāḥ svāmī; madhuḥ—amṛta-vat sarvān prīṇayitā; atīndriyaḥ—indriyebhyaḥ sarvathā atītaḥ; mahāmāyaḥ—māyāvīnām api māyāṁ vidadhāti, mahān māyāvī; mahotsāhaḥ—jagat-utpatti-sthiti-pralaya-kṛte paramotsāhī; mahābalaḥ—mahā-bala-sampannaḥ
بھیشم نے کہا—وہ ‘ویدْیَ’ ہے—بھلائی کے طالبوں کے لیے جاننے کے لائق؛ وہ ‘وَیدْیَ’ ہے—تمام علوم کا جاننے والا؛ وہ ‘سدا یوگی’ ہے—ہمیشہ یوگ میں قائم۔ وہ ‘ویرہا’ ہے—دھرم کی حفاظت کے لیے اسوری جنگجوؤں کا قتال کرنے والا۔ وہ ‘مادھو’ ہے—ودیا کا مالک؛ وہ ‘مدھو’ ہے—امرت کی طرح سب کو مسرور کرنے والا۔ وہ ‘اَتیندریہ’ ہے—حواس سے ماورا؛ وہ ‘مہامایا’ ہے—عظیم مایہ گر، جو مایہ گروں پر بھی مایا ڈال دے۔ وہ ‘مہوتساہ’ ہے—سृष्टि، بقا اور پرلے کے لیے ہمیشہ آمادہ؛ اور وہ ‘مہابل’ ہے—عظیم قوت والا۔
भीष्म उवाच
The verse frames the Divine as both transcendent (beyond senses, master of māyā) and ethically engaged (protector of dharma), teaching that true welfare lies in knowing and aligning with that sustaining moral-cosmic principle.
Bhīṣma continues his recitation of the Lord’s epithets (a praise-list of divine names), each name highlighting a distinct attribute—knowledge, yogic steadiness, protection of righteousness, cosmic sovereignty, and strength.