भीष्मस्योत्तरायणप्रतीक्षा तथा युधिष्ठिरागमनम् | Bhīṣma’s uttarāyaṇa moment and Yudhiṣṭhira’s arrival
यश्न तं मानवे लोके संश्रयिष्यति केशवम् | तस्य कीर्तिरजयश्रैव स्वर्गश्नैव भविष्यति
yaś ca taṁ mānave loke saṁśrayiṣyati keśavam | tasya kīrtir ajayaiva svargaś caiva bhaviṣyati | dharma eva paro hi syāt tasminn abhyarcite vibhau | sa hi devo mahātejāḥ prajāhita-cikīrṣayā ||
انسانی لوک میں جو کیشو کی پناہ لیتا ہے، اس کی شہرت ناقابلِ شکست ہوتی ہے اور وہ سُورگ کو پاتا ہے۔ جب اس ہمہ اقتدار ربِّ مطلق کی باقاعدہ عبادت کی جاتی ہے تو دھرم ہی برتر ہو کر مضبوطی سے قائم ہو جاتا ہے۔ وہ عظیم جلال والا دیوتا ہے، جو مخلوق کی بھلائی کے ارادے سے عمل کرتا ہے۔
ईश्वर उवाच
Taking refuge in Keśava and worshipping the all-powerful Lord establishes dharma as the highest good; such devotion yields enduring renown and the merit leading to heaven.
Īśvara speaks in praise of Keśava, declaring the fruits of seeking his shelter and worship—ethical elevation (dharma’s supremacy) and auspicious results (kīrti and svarga).