Śatarudrīya-prabhāva and Rudra’s Supremacy (शतरुद्रीयप्रभावः)
दहामाने वने तस्मिन् ससालसरलठद्रुमे । सचन्दनवरे रम्ये दिव्यौषधिविदीपिते
dahāmāne vane tasmin saśālasaralaṭhadrume | sacandanavare ramye divyauṣadhividīpite ||
نارد نے کہا—اس جنگل میں، جو شال اور سرل وغیرہ درختوں سے بھرا ہوا تھا، عمدہ صندل کے درختوں سے آراستہ تھا اور دیویہ جڑی بوٹیوں کی روشنی سے منور تھا، اچانک آگ بھڑک اٹھی۔ وہ دلکش بن ہر طرف سے دہکنے لگا۔
नारद उवाच
The verse frames a sudden disaster in a sacred, resource-rich forest, implicitly highlighting dharma as timely, compassionate action—protecting beings and preserving what sustains life when crisis arises.
Nārada describes a beautiful forest—full of śāla and sarala trees, fine sandalwood, and luminous medicinal herbs—now engulfed by fire and burning in all directions.