Śiva-nāmānukīrtana-prastāvaḥ
Prologue to the praise of Śiva and the Upamanyu testimony
धवककुभकदम्बनारिकेलै: कुरबककेतकजम्बुपाटलाभि: । वटवरुणकवत्सना भबिल्वै: सरलकपित्थप्रियालसालतालै:
dhavakkubhakadambanārikelaiḥ kurabakaketakajambupāṭalābhiḥ | vaṭavaruṇakavatsanā bhabilvaiḥ saralakapitthapriyālasālatālaiḥ ||
واسودیو نے کہا—اس آشرم کی آرائش طرح طرح کے جنگلی درختوں سے تھی جو پھول اور پھل دیتے تھے: دھو، ککبھ، کدمب، ناریل، کُربک، کیتک، جامبو، پاٹل، وٹ، ورُنک، وتسَنابھ، بِلو، شَرَل، کپتھ، پریال، شال اور تال۔ وہ پھولوں، جھاڑیوں اور بیلوں سے بھرا ہوا تھا، اور کیلے کے جھنڈ اس کی خوبصورتی کو اور بڑھاتے تھے۔
वासुदेव उवाच
The verse conveys the ideal of an āśrama as a harmonious, life-sustaining space—rich in fruit and flowers—suggesting that dharmic living is supported by simplicity, abundance without violence, and reverence for the natural order.
Vāsudeva is describing the beauty and richness of a hermitage: it is surrounded by many varieties of trees and plants, creating an auspicious and serene setting for the events and teachings that follow.