आदि पर्व, अध्याय 67 — गान्धर्वविवाह-समयः
Duḥṣanta–Śakuntalā: Gandharva Marriage and Succession Condition
अनुह्वादस्तु तेजस्वी यो5भूत् ख्यातो जघन्यज: । धृष्टकेतुरिति ख्यात: स बभूव नरेश्वर:
anuhvādas tu tejasvī yo ’bhūt khyāto jaghanyajaḥ | dhṛṣṭaketur iti khyātaḥ sa babhūva nareśvaraḥ ||
وَیشَمپایَن نے کہا—انوہْواد، جو نہایت تیز و تاب والا اور سب سے چھوٹا ہو کر بھی نامور تھا، دھِرِشٹکیتو کے نام سے مشہور ہو کر انسانوں میں بادشاہ بنا۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the importance of recognized identity—names, epithets, and fame—in establishing legitimate place within a royal lineage, implying that kingship is socially affirmed through reputation and acknowledged succession.
Vaiśampāyana continues a genealogical account, stating that Anuhvāda, the youngest, became famous under the name Dhṛṣṭaketu and attained the status of a king.