अयःकणपचक्राश्मभुशुण्ड्युद्यतबाहव: । कृष्णपार्थो जिघांसन्त: क्रोधसम्मूर्छितीजस:
vaiśampāyana uvāca | ayaḥkaṇapacakrāśmabhuśuṇḍyudyatabāhavaḥ | kṛṣṇapārtho jighāṃsantaḥ krodhasammūrchitaujasaḥ ||
کچھ کے ہاتھوں میں لوہے کی گولیاں پھینکنے والے آلات تھے، اور کچھ نے چکر، پتھر اور بھوشُنڈی ہتھیار اٹھا رکھے تھے۔ غضب سے بے خود تیز کے ساتھ وہ سب کے سب کرشن اور پارتھ کو قتل کرنا چاہتے تھے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how anger can overwhelm discernment and convert vigor (ojas) into destructive intent. Ethically, it warns that krodha-driven action tends toward adharma—violence pursued without restraint or right judgment.
A hostile group, armed with various missiles and weapons, raises their arms to strike and, in a fury, intends to kill Kṛṣṇa and Arjuna (Pārtha). The narration emphasizes their weaponry and their anger-intoxicated aggression.