Ādi Parva 117 — Pāṇḍu’s Obsequies, Escort of the Pāṇḍavas, and Reception at Nāgasāhvaya
Hastināpura
चित्रबाणश्षित्रवर्मा सुवर्मा दुर्विरोचन: । अयोबाहुर्महाबाहुभ्रित्राज्ञश्चित्रकुण्डल: ।।
vaiśampāyana uvāca |
chitrabāṇaś citravarmā suvarmā durvirocanaḥ |
ayobāhur mahābāhuś citrakuṇḍalaḥ ||
bhīmavego bhīmabalo balākī balavardhanaḥ |
ugrāyudhaḥ suṣeṇaś ca kuṇḍodara-mahodarau ||
چِترَبَان، چِترَوَرما، سُوَرما اور دُروِروچَن؛ اَیوباہُو اور مہاباہُو، اور چِترکُنڈَل؛ بھیمَوےگ اور بھیمَبَل، بَلاکِی اور بَلَوَردھن؛ اُگراَیُدھ اور سُشےن؛ اور کُنڈودَر و مہودَر—یہ بھی دھرتراشٹر کے بیٹے تھے۔
वैशम्पायन उवाच
The verse itself teaches indirectly through form: it is a catalogue of names that highlights how royal power and numerical strength can appear overwhelming, yet the Mahābhārata repeatedly insists that lineage and might must be governed by dharma; otherwise abundance becomes a cause of pride, rivalry, and eventual ruin.
Vaiśampāyana continues narrating to Janamejaya the list of Dhṛtarāṣṭra’s children (the Kauravas). This verse gives a segment of that list, naming several sons in sequence as part of the epic’s formal genealogical enumeration.