Shloka 26
Pāṇḍu’s Marriages, Conquests, and Triumphal Return (पाण्डोर्विवाह-विजय-प्रत्यागमनम्)
परिष्वज्य च बाहुभ्यां प्रस्नरवैरभ्यषिज्चत । मुमोच बाष्प॑ दाशेयी पुत्र दृष्टवा चिरस्य तु
pariṣvajya ca bāhubhyāṃ prasnaravair abhyaṣiñcat | mumoca bāṣpaṃ dāśeyī putraṃ dṛṣṭvā cirasya tu ||
وَیشَمپایَن نے کہا—اس نے دونوں بازوؤں سے اسے گلے لگا لیا اور سسکیوں کے ساتھ بہتے آنسوؤں سے گویا اس کا ابھیشیک کر دیا۔ مدتوں بعد بیٹے کو دیکھ کر داسیی (ستیہ وتی) کا دبا ہوا رونا پھوٹ پڑا۔
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical and human truth that familial affection—especially a mother’s love—transcends social identity and expresses a natural dharma: compassion, attachment, and care for one’s child, intensified by long separation.
The fisherwoman, upon seeing her son after a long time, embraces him tightly and drenches him with tears while sobbing; she finally releases her pent-up grief through weeping.