देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
विरोचनः सुरगणो विद्येशो विबुधाश्रयः बालरूपो बलोन्माथी विवर्तो गहनो गुरुः
virocanaḥ suragaṇo vidyeśo vibudhāśrayaḥ bālarūpo balonmāthī vivarto gahano guruḥ
وہ وِروچن—تاباں و درخشاں ہے؛ وہی دیوتاؤں کا گروہ، ودیاؤں کا ایشور اور اہلِ دانش کا سہارا ہے۔ وہ بالک روپ میں بھی ظاہر ہوتا ہے، مگر قوت کے غرور کو پاش پاش کرنے والا ہے۔ وہ وِوَرت—پُراسرار تغیر لانے والا، گہرا اور پرم گرو (پتی) ہے، جو بندھن کے پاش کو کاٹ دینے والا سچّا گیان عطا کرتا ہے۔
Suta Goswami (narrating a Shiva Sahasranama tradition to the sages of Naimisharanya)
It frames Linga worship as approach to Shiva as the living Guru and inner Light (Virocana)—the refuge of the wise—so the devotee’s pasha (bondage) is weakened through knowledge (vidyā) and surrender to Pati.
Shiva-tattva is shown as simultaneously accessible (bālarūpa, gentle nearness) and transcendent (gahana, unfathomable), ruling over knowledge (vidyeśa) and effecting inner transformation (vivarta) that humbles egoic strength (balonmāthī).
The verse chiefly emphasizes jñāna-oriented Pashupata orientation: taking Shiva as Guru, cultivating inner illumination and humility—an essential prerequisite for effective Linga-pūjā and yogic release of the pashu from pasha.