देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
शुभाङ्गो लोकसारङ्गो जगदीशो ऽमृताशनः भस्मशुद्धिकरो मेरुर् ओजस्वी शुद्धविग्रहः
śubhāṅgo lokasāraṅgo jagadīśo 'mṛtāśanaḥ bhasmaśuddhikaro merur ojasvī śuddhavigrahaḥ
جس کے اعضاء مبارک ہیں؛ جو لوک-سار کے سارنگ ہرن کی طرح ہر سو گردش کرے مگر بےتعلّق رہے؛ وہ جگدیش ہے، امرت کا نوشندہ ہے۔ وہ بھسم سے تطہیر کرنے والا، مِرو کی مانند اٹل سہارا، روحانی قوت سے بھرپور اور نہایت پاکیزہ پیکر والا ہے۔
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
The verse praises Shiva as śuddha-vigraha (pure embodiment) and as the purifier through bhasma, directly aligning with Linga-puja where sacred ash signifies renunciation, inner purification, and devotion to Pati (Shiva) beyond worldly pāśas.
Shiva is presented as Jagadīśa (Pati, the sovereign of all worlds), simultaneously immanent (present within the world’s essence) and transcendent (amṛtāśana, established in immortality), with unwavering stability like Meru and intrinsic purity (śuddha-vigraha).
Bhasma-dhāraṇa (application of sacred ash) is implied: it is a Shaiva rite and yogic discipline that reminds the paśu of impermanence, burns impurities, and supports Pashupata-oriented inner purification and steadfastness.