अन्धकानुग्रहः—शूलारोपणं, रुद्रस्मरण-फलम्, तथा गाणपत्य-प्रदानम् (अध्याय 93)
इति श्रीलिङ्गमहापुराणे पूर्वभागे वाराणसीश्रीशैलमाहात्म्यकथनं नाम द्विनवतितमो ऽध्यायः ऋषय ऊचुः अन्धको नाम दैत्येन्द्रो मन्दरे चारुकन्दरे दमितस्तु कथं लेभे गाणपत्यं महेश्वरात्
iti śrīliṅgamahāpurāṇe pūrvabhāge vārāṇasīśrīśailamāhātmyakathanaṃ nāma dvinavatitamo 'dhyāyaḥ ṛṣaya ūcuḥ andhako nāma daityendro mandare cārukandare damitastu kathaṃ lebhe gāṇapatyaṃ maheśvarāt
یوں شری لِنگ مہاپُران کے پُورو بھاگ میں “وارانسی–شری شَیل ماہاتمیہ” کے نام سے ترانوےواں ادھیائے۔ رِشیوں نے کہا—“اندھک نامی دَیتیہِندْر، جو مَندَر کے خوش نما غار میں دَمِت ہوا تھا، اس نے مہیشور سے شِو گَणوں میں گाणپتیہ کا درجہ کیسے پایا؟”
Sages (Ṛṣayaḥ) at Naimiṣāraṇya (within Sūta’s overarching narration)
It frames a Shaiva teaching narrative: even a demon subdued by Mahādeva can, through Śiva’s will, be elevated—highlighting that devotion to Pati (Śiva) and His sacred domains (like Śrīśaila) can transform the pashu (soul) beyond former bondage (pāśa).
Śiva-tattva is implied as sovereign and salvific: Maheśvara not only restrains adharma (subduing Andhaka) but also bestows divine proximity (gāṇapatya), showing Śiva as both niyantṛ (controller) and anugrahakartṛ (bestower of grace).
No specific rite is stated in this verse; it introduces a grace-centered Shaiva theme often linked to Pāśupata orientation—discipline (restraint/subjugation of impurity) culminating in Śiva’s anugraha (favor) and service in His gaṇa-sphere.