अविमुक्तक्षेत्रमाहात्म्य — काशी-वाराणसी में मोक्ष, लिङ्ग-तीर्थ-मानचित्र, और उपासना-विधि
फुल्लातिमुक्तकलतागृहनीतसिद्धसिद्धाङ्गनाकनकनूपुररावरम्यम् /* रम्यं प्रियङ्गुतरुमञ्जरिसक्तभृङ्गं भृङ्गावलीकवलिताम्रकदम्बपुष्पम्
phullātimuktakalatāgṛhanītasiddhasiddhāṅganākanakanūpurarāvaramyam /* ramyaṃ priyaṅgutarumañjarisaktabhṛṅgaṃ bhṛṅgāvalīkavalitāmrakadambapuṣpam
کھلی ہوئی اَتِمُکتَا بیلوں سے گندھے ہوئے کُنجوں میں چلتی سِدّھا اَنگناؤں کے سنہری نُوپُروں کی جھنکار سے وہ اُپون نہایت دلکش تھا۔ پریَنگُو کی مَنجریوں پر چمٹے بھنورے اور آم و کَدَمب کے پھولوں پر چھائے بھِرِنگوں کے غول اسے اور بھی حسین بناتے تھے—پشو کی اُٹھان کے لیے پتی شِو کی پوجا کے لائق پُنیہ وَن۔
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It frames the sacred atmosphere—pure, vibrant, and Siddha-frequented—as an outer support for inner concentration, making the place worthy for Liṅga-pūjā where the paśu turns toward Pati through devotion and ritual.
By depicting a realm naturally ordered toward auspiciousness and spiritual delight, it implies Śiva-tattva as the Pati whose presence harmonizes beings and nature, drawing even Siddhas into a state of reverent joy conducive to liberation.
The verse indirectly highlights place-sanctification and dhyāna-supports for Pāśupata-oriented practice—choosing a pure, sattvic setting that steadies the mind for pūjā, japa, and meditative absorption on the Liṅga.