Adhyaya 72 — Puradāha: Rudra’s Cosmic Chariot, Pāśupata-Vrata, and Brahmā’s Shiva-Stuti
अथ विभाति विभोर्विशदं वपुर् भसितभासितमंबिकया तया सितमिवाभ्रमहो सह विद्युता नभसि देवपतेः परमेष्ठिनः
atha vibhāti vibhorviśadaṃ vapur bhasitabhāsitamaṃbikayā tayā sitamivābhramaho saha vidyutā nabhasi devapateḥ parameṣṭhinaḥ
تب ہمہ گیر پرمیشور کا بے داغ پیکر جلوہ گر ہوا—مقدّس بھسم کی روشنی اور امبیکا کی قربت سے منوّر۔ وہ آسمان میں بجلی کے ساتھ سفید بادل کی مانند عجیب و غریب طور پر چمکا—دیوتاؤں کے پتی پرمیشٹھن کا نورانی روپ۔
Suta Goswami (narrating to the sages of Naimisharanya)
It presents Śiva’s manifest brilliance as inseparable from Ambikā (Śakti) and marked by bhasma—key symbols in Liṅga-pūjā where ash signifies purification, detachment from pāśa (bondage), and devotion to Pati (the Lord).
Śiva is portrayed as Vibhu (all-pervading) and Viśada (stainless purity), whose tejas shines forth; in Shaiva Siddhānta terms, he is Pati—transcendent yet revealing himself through grace, with Śakti as his manifest power.
The verse foregrounds bhasma as a Shaiva marker—supporting bhasma-dhāraṇa (applying sacred ash) as a discipline of purity and dispassion aligned with Pāśupata-oriented practice and Śiva-bhakti.