Shloka 23

रोमहर्षण उवाच मनुः स्वायम्भुवस्त्वाद्यस् ततः स्वारोचिषो द्विजाः उत्तमस्तामसश्चैव रैवताश्चाक्षुषस् तथा

romaharṣaṇa uvāca manuḥ svāyambhuvastvādyas tataḥ svārociṣo dvijāḥ uttamastāmasaścaiva raivatāścākṣuṣas tathā

رومہَرشن نے کہا—اوّل منو سوایمبھُو ہے؛ اس کے بعد، اے دو بار جنم لینے والے رشیو، سواروچِش منو آتا ہے۔ پھر اُتّم، تامس، رَیوت اور چاکشُش منو ہوتے ہیں۔

रोमहर्षणःRomaharṣaṇa (Sūta)
रोमहर्षणः:
उवाचsaid
उवाच:
मनुःManu (progenitor/law-giver of a cosmic age)
मनुः:
स्वायम्भुवःSvāyambhuva (self-born/primeval Manu)
स्वायम्भुवः:
तुindeed
तु:
आद्यःfirst
आद्यः:
ततःthereafter
ततः:
स्वारोचिषःSvārociṣa (second Manu)
स्वारोचिषः:
द्विजाःtwice-born (brāhmaṇas/sages)
द्विजाः:
उत्तमःUttama (third Manu)
उत्तमः:
तामसःTāmasa (fourth Manu)
तामसः:
च एवand indeed
च एव:
रैवतःRaivata (fifth Manu)
रैवतः:
चाक्षुषःCākṣuṣa (sixth Manu)
चाक्षुषः:
तथाlikewise/also
तथा:

Romaharṣaṇa (Sūta)

R
Romaharṣaṇa
S
Svāyambhuva Manu
S
Svārociṣa Manu
U
Uttama Manu
T
Tāmasa Manu
R
Raivata Manu
C
Cākṣuṣa Manu

FAQs

It situates Linga-Purana’s Shaiva teaching within the cosmic cycles (manvantaras), showing that Shiva’s order (niyati) and Dharma operate through successive Manus, within which Linga-dharma and Shiva-bhakti are preserved.

Indirectly, it points to Shiva as Pati—the transcendent regulator of time and cosmic administration—while Manus govern epochs for the guidance of pashus (souls) bound by pasha (karmic limitation).

No specific puja-vidhi or Pāśupata-yoga technique is stated here; the verse functions as cosmological framing for later Shaiva disciplines and Linga-based worship within each manvantara.