वासिष्ठकथनम् (आदित्य–सोमवंशवर्णनम् तथा रुद्रसहस्रनाम-प्रशंसा)
समीरो दमनाकारो ह्य् अर्थो ह्यर्थकरो वशः वासुदेवश् च देवश् च वामदेवश् च वामनः
samīro damanākāro hy artho hyarthakaro vaśaḥ vāsudevaś ca devaś ca vāmadevaś ca vāmanaḥ
وہ سمیرا ہے—تمام جانداروں کو حرکت دینے والی حیات بخش ہوا؛ وہ دمن آکار ہے—بندھن کو ضبط میں لانے والا۔ وہی اَرتھ ہے اور اَرتھ کر—سچے مقصد کا عطا کرنے والا؛ وہی وَش ہے—اقتدار کا مالک۔ وہی واسودیو، درخشاں دیو؛ وہی وام دیو، مبارک رُو؛ اور وہی وامن—جو عوالم کو اپنے اندر ناپ کر سمیٹ لیتا ہے۔
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
This verse supports Linga-worship through nāma-japa: by praising Shiva as the indwelling Wind (prāṇa) and the Lord of mastery, the devotee aligns the pashu (soul) toward Pati (Shiva), weakening pasha (bondage) through remembrance.
It presents Shiva as both immanent and transcendent—moving as life-breath (Samīra), governing karmic fruition (Artha/Arthakara), and containing the cosmos (Vāmana), while also revealing His gentle salvific aspect (Vāmadeva).
Pashupata-oriented practice of nāma-japa with prāṇa-awareness: contemplating Shiva as Samīra encourages regulated breath and inner discipline (damanākāra), supporting mastery over senses and bonds.